مصاحبه با هادی مقدم دوست

چکیده:هادی مقدم دوست،نویسنده، کارگردان و بازیگر سینما و تلویزیون، در آثاری همچون سریال تلویزیونی «وضعیت سفید»، فیلم سینمایی «بی پولی»، «سر به مهر» و «هیهات» فعالیت داشته است.

در خدمت جناب آقای مقدم دوست هستیم. سوالی که می‌خواهم بپرسم این است که فیلمهایی که در جشنواره اکران می‌شود چقدر با فرهنگ ایرانی اسلامی تناسب دارد؟

این کار نیاز به یک محاسبه دقیق دارد. که فیلمها را دقیق نگاه کنیم و اهداف و خطوط خودمان را تطبیق بدهیم. که این خودش یک کار کاملا فنی می‌باشد. ولی در حالت کلی فیلم نقش خیلی موثری در اهداف دارد.

منظورتان از اهداف چیست؟  

منظوراهداف بومی و فرهنگی جامعه خودمان می‌باشد که باید به صورت شفاف و کاملا کاربردی نه لزوما کلی تعیین و تبیین شود. و این نیاز به کار دوطرفه دارد. از یک طرف اهداف و خطوط باید مشخص شود. از طرف دیگر برای رسیدن به ان اهداف فیلم یا محصولات فرهنگی دیگری ساخته شود. ولی اگر اهداف مشخص نشود بیشتر کارها فردی می‌شود.

با اصلی تعیین خطوط فرهنگی بیشتر به عهده چه کسانی است؟     

مسئولیت این کار برای همه است ولی قسمت اصلی به نظرم به عهده پژوهشکده‌ها می‌باشد. پژوهشکده‌هایی که تیم تحصیل کرده و کارشناسی دارند و می‌توانند با سرعت مناسب این کار را انجام بدهند که کار جامع تر و مطمئن تری می باشد و چون سینماگران تیم ندارند مثلا شش برابر فرصت مشخص طول می‌کشد. چون یک فیلساز یک کار می‌تواند انجام دهد اما یک مجموعه می‌تواند کارهای مختلف ومتقنی انجام دهد. ولی متاسفانه برای فیلمساز جایی نیست که بیاید و منابع پژوهشی را تحویل بگیرد. یا مواردی بعد از مطالعه و راههای برخورد با اسیب در اختیارشان قرار بگیرد که بر اساس آن فیلمساز ذوق هنری خودش را به کار گیرد و یک فیلم  بسازد.

 

به نظرتان برگزاری اینگونه جشنواره‌ها چقدر ضرورت دارد؟ آیا می‌تواند گره گشا باشد و یا اینکه مشکل ساز باشد؟  
اصل خود جشنواره‌ها قطعات مفید  در دستگاه تولید عرضه فیلم و یا محصول فرهنگی هستند. اما وقتی که جشنواره به "منزل اخر" تبدیل می‌شود. و تمایل به تحسین پیدا می‌شود در این صورت از جشنواره یک استفاده غیر مفید می‌شود مثلا این است که ما کتاب را برای گذاشتن زیر پایه صندلی استفاده کنیم. تعریف کتاب به هم نمی‌خورد بلکه ما استفاده غیر مفید کرده‌ایم.  اگر هدف غایی فیلم ، نمایش در جشنواره باشد این غیر مفید است و خودش تبدیل به آفت می‌شود. ولی جشنواره کمک می‌کند فیلم‌ها بهتر عرضه شوند و فیلم‌هایی ارزشهایی به دنبال دارند گم و گور نشوند.

را ه برون­رفت از این معضل چیست که فیلم ساخته شده صرفا به خاطر تحسین نباشد؟ وآیا می‌تواند خود  خود جشنواره یک خلاقیت برای این کار ارائه دهد.؟

به نظرم فیلمهایی که داوران آن مخاطبین باشد خودش یک خلاقیتی است که در بعضی جشنواره‌ها صورت می‌گیرد.  و در جواب این سوال باید فکر کرد جشنواره چه کار باید بکند که منزل آخر نباشد. که خود جشنوراه مدام باید تواضع را داشته باشد که بگویند که «ما منزل آخر نیستیم» مثل دارویی که تولید شده منزل آخرش فستیوال‌های دارویی نیست بلکه آخرین منزل دارو جایی است که برای استفاده به کار گرفته شود. واگر مسئولین جشنواره باور داشته باشند و نه به صورت نمایشی؛ اگر یکی از شعارهای جشنواره این باشد که من منزل آخر نیستم خیلی موثر است. که باید به صورت عملی در جشنواره دیده شود.

و اما حرف اخر...
انشاء الله این اتفاق بیافتد که در جشنواره منزل آخر نباشد و نیازهای مخاطبین بیشتر مطالعه شود.

خیلی ممنونم و امیدوارم فیلمهای شما در تاریخ سینمای ایران ماندگار و برای جامعه موثر باشد.

مصاحبه کننده: مهدی امینی

افزودن دیدگاه جدید